Ik lees over een inspiratiedag voor werkzoekende 50-plussers. Kosten noch moeite worden gespaard om deze groep mensen een leuke dag te bezorgen. Een peptalk van een bekende sporter, een workshop ‘jezelf verkopen’, inspiratieplein met werkgevers, netwerkborrel én persoonlijke complimenten bij het weggaan. Op allerlei manieren wordt aan de deelnemende 50-plussers duidelijk gemaakt dat zij toppers zijn en aan de werkgevers dat zij deze harde werkers toch echt aan moeten nemen. Positief en inspirerend is de sfeer van deze dag. En toch krijg ik een heel verdrietig gevoel bij dit verhaal. Ik leg je uit waarom:

 

  1. De onbruikbaarheid van de opbrengst

Een grote groep mensen bij elkaar brengen en een bekende Nederlander allerlei motiverende en grappige dingen laten roepen, helpt geen mens om een baan te vinden.
Net zo min als de complimenten-stickers die de deelnemers van een onbekende opgeplakt krijgen. Wat zegt zo’n compliment over je en wat kan je er nu echt mee doen? Het is allemaal bedoeld als ‘leuke’ interventies maar zet geen echte beweging in gang. Want tussen wat die bekende Nederlander roept en de eigen ervaring en omgeving ligt een wereld van verschil. Wekelijks sollicitaties versturen, daar bijna net zoveel afwijzingen op ontvangen of helemaal niets terug horen. Hoe demotiverend is dat? Iedereen zou daar moedeloos van worden, ongeacht je leeftijd. En zo’n dag waarop alles leuk, energiek, inspirerend en positief moet zijn, maakt alleen maar pijnlijker duidelijk dat jij een probleem bent.

 

  1. De ontkenning van het werkelijke probleem

0c374fc37dfa7d87e57293034e773154Doel van deze inspiratiedag? 50-plussers inspireren om een nieuwe baan te vinden. Onzinnig! Als er één leeftijdsgroep graag werkt, zijn het de 50-plussers. Zij behoren tot de generatie X (mensen die geboren zijn tussen 1955 en 1970) en zij zijn opgegroeid met het credo “niet lullen maar poetsen”. Werken is voor deze generatie vanzelfsprekend. Nee, de mensen zijn niet het probleem maar het ontbreken van banen is het probleem.  Volgens recente berichten van het CBS zijn er 151.000 vacatures (eind maart 2016) tegenover 600.000 mensen die werk zoeken. Dat betekent dat er slechts voor een kwart van de werkzoekenden een baan is (in de ideale situatie dat alle mensen goed toegerust zijn voor de vacatures). Voor ongeveer 450.000 mensen is geen baan beschikbaar. En daar helpt geen dag, maand of jaar vol inspiratie tegen.

 

Geen inspiratiedag, wat dan wel?

Begrijp me goed, ik ben een groot fan van inspiratie. Inspiratie is leuk, geeft energie en nieuwe ideeën. Prima! Maar zet het wel in bij situaties waarin dit de vraag is. Voor deze doelgroep is dat niet nodig. Wat helpt werkzoekende 50-plussers wél? Gerichte ondersteuning bij het (opnieuw) vormgeven van een zinvol leven. Niet alleen zoeken naar een nieuwe baan, maar breder kijken naar de wijze waarop kwaliteiten, kennis en ervaring ingezet kunnen worden. De cijfers laten zien dat er niet voor iedereen meer ‘een werkgever die je voor 40 uur werken in de week een salaris betaalt’ is. Maar aan de andere kant: er is nog wel genoeg te doen. Bijvoorbeeld in de zorg, onderwijs en maatschappelijke ondersteuning.

 

Mijn pleidooi: stop met de simpele focus op het vinden van een baan. Ondersteun 50-plussers juist bij het vinden van een waardevolle bestemming voor hun kwaliteiten, kennis en ervaring. Doe dat bijvoorbeeld via het helpen maken van een toekomstplan, waarin individuele kwaliteiten en werk- en levenservaring verbonden worden met waar de samenleving nú op zit te wachten. Dit kán mensen ‘naar een klassieke baan toe leiden’ (als die er is), maar ook klaarmaken voor een ZZP-bestaan, in een netwerk. Of als mentor laten fungeren. Vrijwilliger laten worden. Of… misschien wel heel iets anders. Welke hulp je iemand biedt of welke begeleiding je geeft, zorg ervoor dat het past bij wat er nodig en mogelijk is. Alsjeblieft: niet altijd ‘inspiratie’!